Stabilizacja palety przy użyciu kleju termotopliwego nie polega na trwałym sklejeniu opakowań. Celem jest zwiększenie oporu pomiędzy sąsiednimi kartonami, workami lub innymi jednostkami ładunku, aby ograniczyć ich przesuwanie podczas budowania palety i transportu. Klej jest nanoszony w kontrolowanym wzorze pomiędzy warstwami, tworząc dodatkowy element całego systemu zabezpieczenia.
Takie rozwiązanie może ograniczyć potrzebę stosowania części przekładek czy materiałów owijających, ale nie zastępuje oceny stabilności ładunku. Źle zaprojektowanej palety nie da się naprawić samym zwiększeniem ilości kleju.
Najpierw trzeba ocenić powierzchnię opakowania
Karton niepowlekany, lakierowane pudełko, papierowy worek i powierzchnia foliowa zachowują się inaczej. Kontakt powinien ograniczać przesuwanie, lecz po rozformowaniu palety opakowania powinny dać się rozdzielić bez nieakceptowalnego uszkodzenia grafiki czy warstwy zewnętrznej.
Drugi element to geometria stosu. Znaczenie mają układ warstw, masa jednostki, sposób przewiązania kartonów, wysokość palety i położenie środka ciężkości. Klej termotopliwy zwiększa opór na przesuwanie i tworzy dodatkowy kontakt pomiędzy warstwami, ale nie kompensuje niestabilnego układu.
Trzeci element to sterowanie aplikacją. Na górnej warstwie nie powinno się nanosić kleju w miejscu, gdzie nie będzie kolejnego opakowania. Układ musi więc współpracować z liczeniem kartonów lub warstw oraz z sekwencją paletyzatora.
Przed próbą należy zapisać:
- materiał zewnętrzny opakowania;
- układ paletowy;
- masę i wymiary jednostki;
- miejsce nanoszenia;
- pozostałe środki zabezpieczenia;
- trasę transportu i sposób rozładunku.
Maksymalna adhezja nie jest celem
W tej aplikacji potrzebne jest połączenie kontrolowane. Opakowania powinny oprzeć się bocznemu przesuwaniu, a jednocześnie po dostawie powinny być możliwe do rozdzielenia. Zbyt agresywna spoina może wyrywać warstwę kartonu lub niszczyć nadruk. Zbyt słaba nie wniesie rzeczywistej poprawy w transporcie.
Znaczenie ma również wzór nanoszenia. Kilka dobrze umieszczonych ścieżek może działać lepiej niż przypadkowa, nadmierna ilość kleju. Parametry ustala się eksperymentalnie na danym kartonie lub worku.
| Objaw | Kierunek kontroli |
|---|---|
| Warstwy nadal przesuwają się | Kontakt, wzór i położenie ścieżek |
| Karton rozrywa się przy rozładunku | Agresywność systemu i pole aplikacji |
| Klej trafia na górę palety | Liczenie warstw i sterowanie |
| Wynik jest różny w obrębie palety | Synchronizacja i dozowanie |
| Aplikator szybko się brudzi | Odcinanie, stan dyszy, trajektoria nanoszenia |
Powierzchnia opakowania może zmienić się po zmianie dostawcy tektury albo lakieru, dlatego stabilizacja powinna być sprawdzana również po takich zmianach.
Jak mierzyć efekt stabilizacji
Ocena „paleta jest sztywniejsza” jest zbyt subiektywna. Lepiej ustalić konkretne wskaźniki: przesunięcie warstw po przejeździe po wewnętrznej trasie transportowej, zachowanie po skrętach i hamowaniu, liczbę uszkodzonych kartonów oraz stan opakowania podczas rozładunku.
Jeżeli firma stosuje testy transportowe, wibracyjne albo przechyłowe, nowy system klejenia powinien przejść przez tę samą procedurę. Klej jest jednym z elementów obok sposobu układania, folii rozciągliwej, opasania lub papierowej owijki.
Warto testować więcej niż jedną powierzchnię. Ta sama receptura może zachowywać się zupełnie inaczej na matowym kartonie i na lakierowanym pudełku. Równie ważna jest czystość aplikacji i zachowanie po postoju linii.
Dla automatycznego układu obserwuje się również start, zatrzymanie awaryjne i zmianę formatu. Błąd synchronizacji może być kosztowniejszy niż niewielka różnica w cenie samego kleju.
Kiedy projekt ma sens ekonomiczny
Koszt należy liczyć dla całej operacji paletyzacji. Obejmuje on klej, aplikator, serwis, ewentualną redukcję innych materiałów zabezpieczających, czas linii i koszt uszkodzeń transportowych.
Nie należy z góry zakładać konkretnego procentu oszczędności folii lub przekładek. Wynik zależy od rodzaju ładunku, wymagań przewoźnika i obecnej metody zabezpieczenia. Najbezpieczniej zacząć od jednego stabilnego wariantu opakowania i jednej konfiguracji palety.
Po próbie odpowiada się na trzy pytania: czy warstwy rzeczywiście mniej się przesuwają, czy opakowania można bezpiecznie rozdzielić oraz czy aplikacja działa powtarzalnie bez zabrudzenia i błędnego nanoszenia.
W pilotażu należy również uwzględnić sposób rozładunku u odbiorcy. Paleta może być stabilna w magazynie nadawcy, lecz zbyt agresywne połączenie utrudni ręczne rozdzielanie kartonów. Ocena powinna więc obejmować cały cykl logistyczny, a nie tylko moment wyjazdu z paletyzatora.
Jeżeli przedsiębiorstwo stosuje kilka gramatur kartonu lub różne lakiery, warto zbudować małą matrycę powierzchni. Jeden wzór nanoszenia nie musi być optymalny dla każdego wariantu opakowania. Pozwala to z wyprzedzeniem określić, które grupy opakowań mogą korzystać z wspólnego ustawienia, a które wymagają osobnej próby.
Po wdrożeniu warto okresowo powtarzać próbę po zmianie opakowania, dostawcy tektury lub receptury lakieru, ponieważ stabilizacja zależy od powierzchni zewnętrznej równie mocno jak od samego ustawienia aplikatora.
Novacompany może pomóc dobrać klej termotopliwy do pilotażowej próby stabilizacji palety i ustalić kryteria oceny dla konkretnego opakowania oraz linii.